Rolando Toro Araneda

“Het leven van elke persoon is op elk moment een daad van creatie en grenst dus aan het buitengewone. De liefde zelf is een creatieve expressie van iemands persoonlijkheid. »

Komend uit een familie van onderwijzers, geeft Toro zelf ook jaren les op scholen in diverse plaatsen in Chili. In elke school waar hij werkt, ontdekt hij aspecten die in het traditionele onderwijs afwezig waren. Zijn leerlingen waren kinderen van het platteland, dicht bij de eenvoudige dingen in het leven. Om aansluiting tussen deze kinderen en de lesstof te vinden, paste hij zijn onderwijs aan en bracht het leven de school in … of bracht de school daar waar het leven ook was.

Toro’s pedagogische visie richtte zich op nieuwe vormen van leren op basis van directe levenservaring en richtte zich vooral op de affectiviteit en het plezier in het leven en leren. Dit sloot geen disciplines van intellectuele aard uit; het was een kwestie van het integreren van intelligentie met affectiviteit (met respect voor zichzelf en anderen en het samenwerken). Deze methodologie zal later leiden tot wat we in Biodanza terugvinden als “vivenciële pedagogie” en waaruit hij het concept van Affectieve Intelligentie zal ontwikkelen.

Ook schonk hij aandacht aan het ontwikkelen van de creatieve vermogens van zijn leerlingen en onderzocht hij steeds mogelijkheden om alle aangeboren talenten en potenties van de kinderen de ruimte te geven zich te ontplooien.

De stap naar de psychologie vloeide hier logisch uit voort. Eind jaren ’60, een tijd waarin een wind van vernieuwing waait in dienst van de humanisering van de psychiatrie, en bij de vele activiteiten die verband houden met zijn onderzoek, heeft hij de mogelijkheid om te experimenteren met verschillende therapeutische systemen met patiënten. Zo voerde hij zijn eerste experimenten uit met muziek, dans, schilderen, tekenen en contact.

Op basis van het succes dat tijdens deze experimenten werd behaald, legt hij de eerste fundamenten van zijn systeem door zijn waarnemingen rigoureus te documenteren. Zo creëerde hij de mogelijkheid om het toe te passen in verschillende klinische settings en op groepen die als “normaal” worden beschouwd (zoals zijn studenten). De set van oefeningen, muziek en toepassingsprincipes wordt “Psicodanza” genoemd. Later verandert hij dit in “Biodanza” en zal hij dit op grond van continu onderzoek en in samenwerking met diverse medewerkers uitwerken tot een samenhangend systeem, gefundeerd in verschillende gebieden van de wetenschap.

We kunnen dus zeggen dat Biodanza zijn bron vindt in zijn traject als onderwijzer, psycholoog en onderzoeker, in een bestaan dat gekenmerkt wordt door uitdagingen, rijke ontmoetingen en vooral een menselijk avontuur van uitzonderlijke dichtheid.

Manifest

Wij zijn de herinnering van de wereld.

Het enige wat we hoeven te doen is ons te herinneren…

wat in het hart van onze cellen trilt.

De vruchten van de zomer, de weelderigheid van de liefde,

het vermogen om in de schoenen van de ander te staan,

de aanraking, de moed om te creëren,

de omhelzing,

die van de ontmoeting en die van het afscheid.

Het zout van de zee op onze huid,

de muziek van het leven,

de dans van het leven.

Het voorouderlijk geheugen

van de absolute mogelijkheid van liefde.

Een verhaal, een leven…

  • Rolando Toro Araneda werd geboren in Conception, Chili, op 19 april 1924.
  • Hij werd in 1943 opgeleid tot leraar aan de “José Abelardo Núñez” Normaalschool.
  • Van 1944 tot 1957 was hij leraar in de steden Valparaiso, Talcahuano, Pocuro en Santiago (Chili).
  • In 1954 voerde hij het eerste “Festival del Niño” (Kinderfestival) uit.
  • In 1964 studeerde hij af aan de School voor Psychologie van het Pedagogisch Instituut van de Universiteit van Chili.
  • In 1965 werd hij benoemd tot hoogleraar van het Centrum voor Medische Antropologie aan de Medische School van de Universiteit van Chili en werkte daar tot 1973, deels samen met
  • Claudio Naranjo. Tegelijkertijd deed hij onderzoek naar geweld in de penitentiaire centra van Santiago. Hij werkt ook mee aan verschillende onderzoeksprojecten in het onderzoeksinstituut van het Psychiatrisch Ziekenhuis van Santiago.
  • In 1966 werd hij benoemd tot Professor in de Psychologie van de Expressie en de Kunstpsychologie aan het Instituut voor Esthetiek van de Katholieke Universiteit van Chili.
  • Tussen 1968 en 1973 begint hij zijn experimenten met Biodanza (in deze periode “Psicodanza” genoemd). Hij past dit systeem toe in het Psychiatrisch Ziekenhuis van Santiago en in het Instituut voor Esthetiek van de Katholieke Universiteit van Chili.
  • De staatsgreep van 1973 maakte een einde aan zijn activiteiten in Chili en hij moest zijn land verlaten.
  • In 1974 verhuisde hij naar Buenos Aires, Argentinië (binnen de Argentijnse Liga voor Kankerbestrijding), waar hij het Biodanza-systeem toepaste op patiënten die een mastectomie hadden ondergaan.
  • Hij wordt benoemd tot emeritus-hoogleraar aan de Inter-Amerikaanse Open Universiteit van Buenos Aires, Argentinië.
  • In 1979 verhuisde hij naar Brazilië waar hij een privé-instituut van Biodanza oprichtte en de basis legde voor de uitbreiding van het systeem in heel Latijns-Amerika. Daarnaast werkt hij met psychiatrische patiënten in ziekenhuizen en met vrouwen die na een borstkankerepisode een mastectomie hebben ondergaan.
  • In 1989 emigreerde hij voor acht jaar naar Italië waar hij werkte met patiënten die leden aan de ziekte van Parkinson en Alzheimer. Hij richt ook Biodanzascholen op (als eerste in Zwitserland, Italië en Frankrijk).
  • In 1998 keert hij terug naar Santiago de Chile, van waaruit hij de Biodanza-beweging leidt en de opleidingen van de scholen en de toepassing van de methodologie aanstuurt.
  • In 2006 werd hij benoemd tot Doctor Honoris Causa van de Federale Universiteit van Paraíba (Brazilië).
  • In 2008 werd hij door de Metropolitan University of Peru benoemd tot emeritus-hoogleraar.
    Op 16 februari 2010 overleed hij op 85-jarige leeftijd in Santiago de Chil